Sezon koncertowy 2011 można uznać za zakończony.
Na starym blogu była taka notka, w której wspominałem z łezką w oku lata dziewięćdziesiąte w polskiej muzyce. Przywoływałem płyty Illusion, pierwszą płytę Blenders, Kobonga – wydawało mi się wtedy, że czasy kiedy kończyłem podstawówkę i zaczynałem liceum to był dobry okres pod tym względem.
Dzisiejszy (już wczorajszy) wieczór uświadomił mi jak bardzo się myliłem.
Ostatnio miałem okazję dwukrotnie brać udział w wymianie poglądów na temat Marilyn Manson. Najpierw na FB ktoś mnie spytał czemu w zasadzie go lubię (przy czym wyczułem wtedy w tym pytaniu ładunek emocjonalny podobny do tego, który cechuje moje „co ci się tak podoba w filmach Tarantino?”). Później na nowym superportalu społecznościowym trafiłem w sam środek miziania się utworami z ostatnich płyt. I wtedy właśnie coś we mnie drgnęło, coś. Się. Zmieniło.
Mam swój własny panteon postaci, o których mógłbym powiedzieć to co nieodżałowany Bill Hicks powiedział o Billym Ray Cyrusie. Pierwsze przykłady z brzegu: Małgorzata Foremniak (za jurorowanie w „Mam Talent”) i wschodząca gwiazda Maja Sablewska (za to, jak się wymądrzała w ostatnim tefałenowym esemesowcu („ta piosenka jest GENIALNA”, hłehłe). To z tych, które udzielają się w tej chwili w mediach i akurat przyszły mi do głowy.
